Insan kacinda olursa olsun hayattan hep birseyler ogreniyor,iyi ya da kotu. En onemlileri de en yakinlarindan ogrendikleri oluyor. Aileden,arkadaslardan,sevgiliden. En yakinlar en uzak oluyor bir anda.Ya da uzaklar yakin.Ummadigindan en buyuk iyiligi, guvendiginden en buyuk hayal kirikligini. 3 gunluk dunya,niye boyle olmali diyor insan.
Hep bir kosusturma, kalabaliklarda yalniz olma, hayatin anlamini anlamaya calismakla geciyor zaman. Ya da anlamaya calismadan herseyi akisina birakarak. Akisina birakmak zor oluyor tabii. Basta cok caba sarfetsen de, hersey senin istedigin gibi yasanmiyor. Cok istiyorsun, dunyada birtek sen yasiyormuscasina hayatin hepsini ama hepsini, kursun kalemle yazdiklarinin ustunden tukenmezle gecmeye calisiyorsun. Halbuki kursun kalsa, silebilirsin de, ama artik cok gec oluyor hersey icin. Biri cikiyor sil diyor,ya da biri gidiyor sil diyor, ya da sen birini gonderiyorsun silmek istiyorsun, ya da insanlar sehirler degisiyor istesende silemiyorsun.
Aslinda tek yapilmasi gereken kimseyi tukenmezle yazmamak hayata. Degisimi kabullenmeyi ogrenmek, bugun biz, yarin ben diyebilmek. Klise ama kacani kovalamamak, gidene canin sagolsun demek, yeri gelince gulup gecmek, aynaya bakip kendini hatirlamak, herseyde bir hayir vardir demek, sadece kendin icin yasamak. Evet sadece kendin icin yasamak. Yanlisimiz bu olsa gerek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder