Durup dusunmeye neden vaktimiz olmaz? Sanki her yaptigimiz yanimiza kar kalirmis gibi sonunu dusunmeden yasariz hep. Biz ki hergun dunyalari kurtarir elimizden gelenin en iyisini yapar kendimizi yer bitiririz her yerde iste evde yolda markette en iyisi en yenisi en ucuzu en mantiklisi olsun deriz. Ama is ikili iliskilere gelince kendimiz disinda hickimseyi dusunmeyiz. Sonra uzuluruz aglariz gidenin ardindan. Peki niye zamaninda ikimiz olamazken kaybederken "biz"e aglariz? Dostumuz sevgilimiz en yakinlarimiza en bencili oynayip yalniz kaldigimizda onlari en kotu ilan ederiz? Onlar degil midir en buyuk sirlarimizi bilen dusunce kaldiran kaprislerimizi ceken annemizden babamizdan yakin olan? Daha ne isteriz hayattan neyi paylasamayiz "su uc gunluk dunya"da? Bugun variz beraberiz mutluyuz en yakiniz birtaneyiz yarin neyiz? En uzagiz hayal kirikligiyiz yalniziz; gururluyuz ama hala. Onu hep yanimizda tasiriz dik olmamiz gerekirken sirtimizda agir bir yuk olmus kafayi kaldirmak bile imkansiz. Herkesten herseyden vazgecerim ben bana yeterim derken sadece kendimizi kandirip mutluluk oyunu mu oynariz? Her iste bir hayir vardir bugun olmasa yarin olacakti derken kaybettiklerimiz bir daha geri gelmediginde gelen gideni arattiginda hatta yagmurdan kacarken doluya tutuldugumuzda durup dusunur muyuz "biz gulleri neden sevemeyiz dikenleriyle" ?
Apologizing does not always mean that you are wrong and the other person is right. It just means that you value your relationship more than your ego.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder