Insaniz. Hatalarimizdan, pismanliklarimizdan, yanlislarimizdan ders aldigimiz kadar insaniz. Hepimiz hata yapariz. Yanlisi yapmadan dogruyu bulamayiz.
Kimi zaman da bize yapilan hatalarla, haksizliklarla karsi karsiya kaliriz.
Bazen sucluyu nerede aramamiz, kime kizmamiz gerektigini bilemeyiz. Cunku cogu zaman kendimize kizariz. Basta hatayi kendimizde arar, bunu hakettigimizi dusunuruz. Sonra sonra agir gelir bu sucluluk duygusu. Yavas yavas kizmaya baslar, hep mi hataliyim diye sorariz.
Goz gore gore gozumuzu kapattigimizi anlariz. Nedense birseylere inandirip kendimizi, yapilan haksizliktan ote, karsimizdakini temize cikarmak isteriz. Denedigimiz zaman denendigimizin farkina variriz.
Gordugumuzde kendimize yaptigimiz haksizligi, haketmeyen icin, ya konusur ya da susariz. Belki isyan ederiz. Yapamadiklarimiz icin kendimize , aradigimizda bulamadigimiz, buldugumuzda goremedigimiz pek cok sey icin.
Belki de degmeyecegini veya bir anlam ifade etmeyecegini dusunup sabrederiz. En dogrusunu yapmak icin en dogru yeri, en dogru zamani bekleriz. Sabretmek icin sabrederiz.
Bize soylenen ne yapip edip sabretmeyi ogrenmemiz gerektigi olur, denir ki olgunlugunda bulacaktir insan sabretme gucunu.
"Biliriz ki, gokteki ayin hilalden dolunaya varmasi icin zaman gerekir." (Elif Safak)
"Suphesiz ki Allah, sabredenleri sever. (3/146) " biliriz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder