Hayatin getirdiklerine baktigimizda bazen sasiririz. Kendimiz icin bekledigimiz, hayal ettigimiz bu hayat degildir. Kucukken dusledigimiz, hayalini kurdugumuz hayatin yakinindan gecmiyordur zaman. Zaman akip gitmistir, saclar beyaz, kafada dusunceler, belki birseylere sahip olmusuzdur istedigimiz ama is isten gecmistir, yorulmusuzdur artik. Elimizdekiyle mutlu muyuz degil miyiz bilemeyiz. Hayat oyle yormustur ki bizi bir bakariz mutlu olmaya vakit kalmamis, gemileri yakmisizdir.
Savasiriz, kimisinden galip geliriz, bir sonrakinde buyuk zayiat veririz onceki zaferlerimizi hatirlamayiz bile. Israrla silmeye calistigimiz gitgide lekeye donusur gecmisimizde. En buyuk dusmanimiz kendimiz olmusuzdur. Eskiden sucladigimiz hersey ve herkes gitmistir coktan, icimizdeki ofke kendimizedir aslinda. Kendimize yasattigimiz cehennemdir bizim eserimiz, ne buyuk celiskidir ki kendimizi hic sevmedigimizi goruruz baskasinin bizi cok sevmesini beklerken. Bir esyaya sahip olmak kadar basit sandigimiz bir hayata sahip olmak, o kisiyi yasamak isteriz.
Kendi senaryomuzu yazar, oyunculari secer, perdeyi acariz. Yonetmen kendimiz, basrolu tek bir kisiye veririz, bazen de oyunumuz tek kisiliktir sadece. Hayatin cok basindayizdir daha, isteklerimiz, hirslarimiz vardir, cok sey bildigimizi zannederiz, ama bilmedigimiz yukumuzun ne kadar agir oldugudur. Pesinden kostugumuz aslinda hayallerimiz degildir, zaman gecmeden anlamayiz, anlayamayiz. Zaman herseyin ilaci degil midir aslinda , herseyimizi alip goturen midir yoksa, herseyi oluruna birakan insanlarin klise lafi midir?
Geri gelmeyen zamanin ardindan baktigimizda onemli olan istedigimizi almak degil, aldiktan sonra hala onu isteyip istemedigimiz midir?
Zaman sadece gelir, gecer. Onceleri bir parcasi oldugumuz ama sona dogru karsimiza dikilen buyuk resmi goruruz, hayatimizi ,bu resmin icinde ne kadar da kucuk oldugumuzu. Basimiz ondedir, ama suclu oldugumuzdan degil, yillarin yukundendir. Dimdik basladigimiz hayat dersini vermisizdir artik.
Mevsimler,takvimler degismistir ardarda, koskoca bir hayat bitmistir. There's just too much that time cannot erase diyebiliriz sarkida oldugu gibi ya da ''Olmaz ilac sine-i sad pareme, care bulunmaz bilirim yareme'' Namik Kemal'in dedigi gibi. Uykudan uyandiran sessizlikler vardir , vakit o vakittir artik. Yillarca ilk dugmesinden yanlis iliklemeye basladigimiz gomlegi cikarma vaktidir belki de. Hayatimiza girenleri dusunmeyi birakip, kimlerin gitmesi gerektigine karar verme vakti.
Baskalarinin yolunda yurumekten, hayatta hic ayak izi birakmadigimizi gormek uzer bizi. Hareket etmedigimiz icin zincirlerimizi farkedemedigimizdir uzuldugumuz. Hayati ileriye bakarak yasar, ancak geriye baktigimizda anlariz aslinda. Hayatta geri cekilmeyi bilmek, ne kadar zor olsa da , mecburen gitmek gerekir. Sifirdan baslamayi goze alamam derken , daha da batmamak gerekir derinlere. Gidebilmek icin yeterince kalan olmak lazım once.
Buyuk insanlarin buyuk acilar cekenler oldugunu da unutmamak gerekir derim.Ruyalari gerceklestirmenin en iyi yolu uyanmaktir zamani gelince. Gitmek oyle birden ,oyle gorkemli degil ama, sana yakistigi gibi, sessizce,usul usul.
Susmak kabullenmek degil, cevaptir anlayabilene.. Eger kisa cumleler kuruyorsa insan, uzun yorgunluklari vardır sadece. - Dylan
Asıl gitmek, gitme vakti geldiginde gitmeyi bilmektir, pisman olmadan, gonul rahatligiyla.
Begendim hemde cok.
YanıtlaSil